Yıl: 2017 Cilt: 4 Sayı: 2 Sayfa Aralığı: 1 - 22 Metin Dili: Türkçe İndeks Tarihi: 03-04-2019

Türkiye’de Sosyal Politikanın Dünü, Bugünü: Hayırseverliğin Kurumsallaşması mı? Gelişim mi?

Öz:
Cumhuriyet Türkiye’si ekonomik, sosyal, kültürel alanlarda Osmanlı’nın mirası üzerine kurulmuş, sözü edilen alanlarda kırılmadan ziyade yumuşak bir geçiş gerçekleşmiştir. Bu nedenle, Türkiye’deki sosyal politika uygulamalarının bugününü kavrayabilmek için geçmişin bilinmesi, konunun Osmanlı’daki yapının değişimi ve dönüşümü çerçevesinde irdelenmesi gereklidir. Bu çalışma, Türkiye’de sosyal politikanın tarihsel gelişimini ortaya koymak ve bugüne ilişkin yansımaları olan geçmiş dönem uygulamalarının mevcut biçimini analiz etmek amacındadır. Çalışmanın sonucunda Türkiye’deki sosyal politika uygulamalarının kimi farklılıkları içinde barındırsa da Osmanlı’dan günümüze kadar; ekonomik ve sosyal yapı ile uyumlu bir biçimde geliştiği, gönüllülük ve hayırseverlik düşüncesine dayalı temel yapısını koruduğu, “sosyal devlet” anlayışının ise zaman içinde ve aşamalı bir gelişme gösterdiği vurgulanmıştır.
Anahtar Kelime:

Konular: Nüfus İstatistikleri Bilimi Tarih Sosyal Çalışma Siyasi Bilimler Kültürel Çalışmalar Beşeri Bilimler Sosyoloji Sanat

Past and Current States of Social Policy in Turkey: Is it Philanthropy Institutionalized? Is it Progress?

Öz:
Republic of Turkey was founded on the heritage of the Ottomans in economic, social and cultural areas, and a soft, not sharp, transition, occurred in the these areas. Therefore, in order to understand the current state of social policy practices in Turkey, it is necessary to know about the past and to examine the subject within the framework of the change and transformation in the Ottoman structure. The purpose of this study is to reveal the historical development of social policy in Turkey and to examine the current form of the practices that have reflections into the present time. In conclusion it has emphasized that social policy practices in Turkey include certain differences, yet up until now, these practices have developed in accordance with the economic and social structure and protected the notion of voluntariness and benevolence and that the understanding of “social state” has developed gradually in time.
Anahtar Kelime:

Konular: Nüfus İstatistikleri Bilimi Tarih Sosyal Çalışma Siyasi Bilimler Kültürel Çalışmalar Beşeri Bilimler Sosyoloji Sanat
Belge Türü: Makale Makale Türü: Araştırma Makalesi Erişim Türü: Erişime Açık
0
0
0
  • Akça, G. (2004). Âhilik geleneği ve günümüz Fethiye esnafı, Türkiyat Araştırmaları Dergisi, 14, 209-219.
  • Akman, Ş. T. ve Solak A. (2011). II. Dünya Savaşı yıllarında Türkiye’de hububat üretiminin vergilendirilmesi. Hacettepe Hukuk Fakültesi Dergisi, 1(2), 73-91.
  • Altan, Ö. Z. (2008). Sosyal politika. Eskişehir:Açıköğretim Fakültesi Yayınları.
  • Altan, Ö. Z. vd. (2005). İşçi profil araştırması:Eskişehir örneği. Eskişehir:Anadolu Üniversitesi Yayınları.
  • Altan, Ö. Z. vd. (2011). Uluslararası çalışma normları. Eskişehir:Açıköğretim Fakültesi Yayınları.
  • Atılgan, G. (2012). Türkiye’de toplumsal sınıflar:1923-2010. 1920’den Günümüze Türkiye’de Toplumsal Yapı ve Değişim (Ed. Alpkaya, F. ve Duru, B.), Ankara:Phonix Yayınevi.
  • Dumont, P. ve Georgen, F. (1997). Bir imparatorluğun ölümü (1908-1923). (Çev. Tanilli S.), Yenigün Haber Ajansı.
  • Babahan, A. (2009). Bir sosyal politika projesi olarak köy enstitüleri. Alternatif Politika, 1(2), 194-226.
  • Bahçe, S. Eres, B. (2012). İktisadi yapılar, Türkiye ve değişim. 1920’den Günümüze Türkiye’de Toplumsal Yapı ve Değişim (Ed. Alpkaya, F. ve Duru, B.), Ankara:Phonix Yayınevi.
  • Bakan, S. ve Özdemir, H. (2012). Sosyal politika açısından CHP ile AKP’nin karşılaştırılması. Akademik Yaklaşımlar Dergisi, 3(1), 22-50.
  • Bedir, E. vd. (2012a). Sosyal politika. (Ed. Oral İ. ve Şişman Y.). Eskişehir:Açıköğretim Fakültesi Yayınları.
  • Bedir, E. vd. (2012b). Sosyal politika I. (Ed. Oral İ. ve Şişman Y.). Eskişehir:Açıköğretim Fakültesi Yayınları.
  • Boratav, K. (2003). Türkiye iktisat tarihi 1908-2002. İstanbul:İmge Kitabevi.
  • Buğra, A. (2008). Kapitalizm, yoksulluk ve Türkiye’de sosyal politika. İstanbul:İletişim Yayınları.
  • Büyükboyacı Y. (1986). Türk esnafının sosyal yapısı ve sosyal değişme temayülleri. Sosyoloji Konferansları, 21, 159- 170.
  • Çelik, A. (2010). Muhafazakâr sosyal politika yönelimi:hak yerine yardım-yükümlülük yerine hayırseverlik. İ.Ü. Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, 42, 63-81.
  • Demirci Akyol, E. (2014). Sultan II. Abdülhamid döneminde sosyal politika uygulamaları. Sosyal Politika Çalışmaları, 14(31), 33-47.
  • Dilik, S. (1985). Atatürk döneminde sosyal politika. Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 40(1), 93-102.
  • Dilik, S. (1988). Sosyal güvenliğin tarihsel gelişimi. Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 43(1), 41-80.
  • Durmaz, O. S. (2016). Neo-Liberal Sosyal Politika Rejiminin Tesisi ve AKP. Çalışma ve Toplum Dergisi, 1(2016), 143-167.
  • Ertem, B. (2009). Türkiye-ABD ilişkilerinde Truman Doktrini ve Marshall Planı. Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 12(21), 377-397.
  • Ekin, N. (1987). Türkiye’de endüstri ilişkilerinin gelişimi ve 1936 İş Kanunu. Sosyal Siyaset Konferansları, 35-36, 33-51.
  • Evren, B. (1999). Osmanlı esnafı. İstanbul:Doğan Kitapçılık.
  • Görmüş, A. (2007). Türkiye’de sosyal diyaloğun gelişimi. Çalışma ve Toplum Dergisi, 14, 115-140.
  • Gülmez, M. (1983).Türkiye belgesel çalışma ilişkileri tarihi (1936 öncesi). Ankara:Türkiye ve Orta Doğu Amme İdaresi Enstitüsü Yayını.
  • Güven, E. (1975). Sosyal politika (ders notları). Eskişehir: Eskişehir İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi.
  • Güvercin, C. H. (2004). Sosyal güvenlik kavramı ve Türkiye’de sosyal güvenliğin tarihçesi. Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası, 57(2), 89-95.
  • İTO (2006). Loncadan oda’ya. İstanbul.
  • Karakök, T. (2011). Zonguldak kömür havzasında bir yardım sandığı:Amele Birliği. ZKÜ Sosyal Bilimler Dergisi, 7(13), 351-367.
  • Karasoy, Y. (2004). Âhi kelimesi ve Türk kültüründe âhilik. Türkiyat Araştırmaları Dergisi, 14, 1-23.
  • Koray, M. (1994). Değişen koşullarda sendikacılık. İstanbul:TÜSES Yayınları.
  • Koray, M. (2000). Sosyal politika. Bursa:Ezgi Kitabevi.
  • Koray, M. (2008). Sosyal politika. Ankara:İmge Kitabevi.
  • Makal, A. (1997). Osmanlı İmparatorluğunda çalışma ilişkileri:1850-1920. Ankara:İmge Kitabevi.
  • Makal, A. (1999). Türkiye’de tek partili dönemde çalışma ilişkileri:1920-1946. Ankara:İmge Kitabevi.
  • Makal, A. (2004). 65. yılında milli korunma kanunu, çalışma ilişkileri ve iş mükellefiyeti üzerine bir inceleme, tartışma metinleri serisi. Ankara:Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Yayını.
  • Makal, A. (2006a). Dünden bugüne Türkiye’nin toplumsal yapısı. İçinde. M. Zencirkıran (ed.), Cumhuriyetten 21. yüzyıla Türkiye’de çalışma ilişkileri (ss.375-398). Ankara:Nova Yayınları.
  • Makal, A. (2006b). Zonguldak Kent Tarihi Bienali Bildiriler Kitabı. İçinde Zonguldak ve Türkiye toplumsal tarihinin acı bir deneyimi olarak iş mükellefiyeti. İstanbul.
  • Makal, A. vd. (2016). Çalışma ilişkileri tarihi. (Ed. Makal A.). Eskişehir:Açıköğretim Fakültesi Yayınları.
  • Metin, O. (2011). Sosyal politika açısından AKP dönemi:sosyal yardım alanında yaşananlar. Çalışma ve Toplum Dergisi, 1(2011), 179-200.
  • Ökçün, A. G. (1996). Ta’til-i Eşgal Kanunu, 1909 belgeler-yorumlar. Ankara:SPK Yayınları.
  • Özcan, K. (2006). Anadolu’da Selçuklu kentler sistemi ve mekânsal kademelenme. ODTÜ Mimarlık Fakültesi Dergisi, 23(2), 21-61.
  • Özdemir, S. (1996). Türkiye'de zorunlu çalışma uygulamaları. Sosyal Siyaset Konferansları, 42, 181-213.
  • Özgüden M. (2012). Türkiye’de seçkinler. 1920’den Günümüze Türkiye’de Toplumsal Yapı ve Değişim (Ed. Alpkaya, F. ve Duru, B.), Ankara:Phonix Yayınevi.
  • Özkazanç, A. (2014). Cumhuriyet döneminde siyasal gelişmeler: tarihsel-sosyolojik bir değerlendirme. 1920’den Günümüze Türkiye’de Toplumsal Yapı ve Değişim (Ed. Alpkaya, F. ve Duru, B.), Ankara:Phonix Yayınevi.
  • Sevinç, N. (1978). Osmanlılarda sosyo-ekonomik yapı, cilt 1. İstanbul:Kutsun Yayınevi.
  • Şenocak, H. (2009). Sosyal güvenlik sistemini oluşturan bileşenlerin tarihi süreç ışığında değerlendirilmesi. Sosyal Siyaset Konferansları Dergisi, 56, 409-468.
  • Şişman, Y. (2011). Türkiye’de özürlülere yönelik yasal düzenlemeler. Sosyal Siyaset Konferansları Dergisi, 60, 169- 221.
  • Şişman Y. vd. (2010). Özürlülerin çalışma yaşamına katılma gereği ve Türkiye’de bu bağlamda uygulanan sosyal politikaların genel bir değerlendirmesi -kota yönteminin uygulanmasına ilişkin bir Eskişehir örneği-, Eskişehir:Anadolu Üniversitesi Yayını.
  • Talas, C. (1992). Türkiye’nin açıklamalı sosyal politika tarihi. Ankara:Bilgi Yayınevi.
  • Taş, H. Y. (2012). Toplumsal sınıfların değişim sürecinde, sendikalar ve sendikaların geleceği. Hak-İş Toplum Bilimleri Dergisi, 2012 (1), 28-48.
  • Tokol, A. (2005). Türk endüstri ilişkileri sistemi. Ankara:Nobel Yayınları.
  • Topçuoğlu, H. (1956). Etibank ve sosyal politikası. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 13(1), 287-328.
  • Tunçomağ, K. (1971). Türk iş hukuku, cilt I, İstanbul: Sulhi Garan Matbaası.
  • Uçkan, B. (1999). Mecelle'de iş hukuku düzeni. Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, 54(1), 159- 173.
  • Yazıcı, E. (?). Osmanlı’dan günümüze Türk işçi hareketi ve Türk Harb-İş. Ankara:Türk Harb-İş Sendikası Eğitim Yayınları.
  • Yazıcı, E. (1996). Osmanlı’dan günümüze Türk işçi hareketi. Alternatif Yayınları.
  • Zabcı, F. C. (2003). Sosyal Riski Azaltma Projesi:yoksulluğu azaltmak mı, zengini yoksuldan korumak mı?. Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 58(1), 215-239.
APA SISMAN Y (2017). Türkiye’de Sosyal Politikanın Dünü, Bugünü: Hayırseverliğin Kurumsallaşması mı? Gelişim mi?. , 1 - 22.
Chicago SISMAN YENER Türkiye’de Sosyal Politikanın Dünü, Bugünü: Hayırseverliğin Kurumsallaşması mı? Gelişim mi?. (2017): 1 - 22.
MLA SISMAN YENER Türkiye’de Sosyal Politikanın Dünü, Bugünü: Hayırseverliğin Kurumsallaşması mı? Gelişim mi?. , 2017, ss.1 - 22.
AMA SISMAN Y Türkiye’de Sosyal Politikanın Dünü, Bugünü: Hayırseverliğin Kurumsallaşması mı? Gelişim mi?. . 2017; 1 - 22.
Vancouver SISMAN Y Türkiye’de Sosyal Politikanın Dünü, Bugünü: Hayırseverliğin Kurumsallaşması mı? Gelişim mi?. . 2017; 1 - 22.
IEEE SISMAN Y "Türkiye’de Sosyal Politikanın Dünü, Bugünü: Hayırseverliğin Kurumsallaşması mı? Gelişim mi?." , ss.1 - 22, 2017.
ISNAD SISMAN, YENER. "Türkiye’de Sosyal Politikanın Dünü, Bugünü: Hayırseverliğin Kurumsallaşması mı? Gelişim mi?". (2017), 1-22.
APA SISMAN Y (2017). Türkiye’de Sosyal Politikanın Dünü, Bugünü: Hayırseverliğin Kurumsallaşması mı? Gelişim mi?. Optimum Ekonomi ve Yönetim Bilimleri Dergisi, 4(2), 1 - 22.
Chicago SISMAN YENER Türkiye’de Sosyal Politikanın Dünü, Bugünü: Hayırseverliğin Kurumsallaşması mı? Gelişim mi?. Optimum Ekonomi ve Yönetim Bilimleri Dergisi 4, no.2 (2017): 1 - 22.
MLA SISMAN YENER Türkiye’de Sosyal Politikanın Dünü, Bugünü: Hayırseverliğin Kurumsallaşması mı? Gelişim mi?. Optimum Ekonomi ve Yönetim Bilimleri Dergisi, vol.4, no.2, 2017, ss.1 - 22.
AMA SISMAN Y Türkiye’de Sosyal Politikanın Dünü, Bugünü: Hayırseverliğin Kurumsallaşması mı? Gelişim mi?. Optimum Ekonomi ve Yönetim Bilimleri Dergisi. 2017; 4(2): 1 - 22.
Vancouver SISMAN Y Türkiye’de Sosyal Politikanın Dünü, Bugünü: Hayırseverliğin Kurumsallaşması mı? Gelişim mi?. Optimum Ekonomi ve Yönetim Bilimleri Dergisi. 2017; 4(2): 1 - 22.
IEEE SISMAN Y "Türkiye’de Sosyal Politikanın Dünü, Bugünü: Hayırseverliğin Kurumsallaşması mı? Gelişim mi?." Optimum Ekonomi ve Yönetim Bilimleri Dergisi, 4, ss.1 - 22, 2017.
ISNAD SISMAN, YENER. "Türkiye’de Sosyal Politikanın Dünü, Bugünü: Hayırseverliğin Kurumsallaşması mı? Gelişim mi?". Optimum Ekonomi ve Yönetim Bilimleri Dergisi 4/2 (2017), 1-22.